Za to podziękowanie zazwyczaj można usłyszeć "ty mnie wcale nie
kochałeś".
Zostawiasz kobietę, a ona dzwoni za tydzień, dwa i mówi, że kogoś poznała,
fajnie się jej z nim dogaduje, itp. Czasem nie mówi od razu ale coś wspomni i
zapiera się, że nie powie więcej, bo nie chce zranić. Jakież zdziwienie jest na
takiej twarzyczce, jak słyszy, że NIE MA SZANS, by mnie zranić, najmniejszych,
jak opowie, jaki to ten nowy miś wspaniały. I potem następuje konsternacja i...
"ty mnie nigdy nie kochałeś tak naprawdę".
A ja się zapytam - dlaczego dowodem miłości ma być skutecznie wywołane
cierpienie, żal, rozpacz, zazdrość?

Tak,to jest wyjątkowo perfidne, jakbyś zaczął łkać i płakać do słuchawki to
uśmiechnięta ex zakończyła by szczęśliwa rozmowę, a że nie cierpisz, to ona
cierpi czasami jak sobie przypomnę jeszcze inne ciekawe mechanizmy u Pań,
to rzygać mi się chce na myśl o związku...

Nie rozumiem tej występującej w twoim tekście relacji bardo = podświadomość.
Bardo kojarzy mi się bardziej ze stanem przejściowym, ze stanem doświadczalnym,
podświadomość zaś to dla mnie jedno z "narzędzi" karmy.

Bardo to stan astralny, czyli podświadomość, która też zawiera w sobie nakazy
karmy, czyli pewne wzorce które warunkują nas, a naszym zadaniem jest się z nich
wydobyć.

Stan astralny jest również stanem przejściowym a na serio, spodziewałam się
przeczytać twoja definicję bardo lub podświadomości a nie powtórzenie innymi
słowami treści zdania do którego się odniosłam.

Przykro mi że nie spełniłem Twoich oczekiwań :cheer:

tak to już jest z tymi oczekiwaniami wcześniej nie wypowiedzianymi

A co się dzieje z rzeźnikami, którzy katowali gąski wkładając im rurę w przełyk?
Co ze zbrodniarzami, którzy dla jakiejś chorej satysfakcji zadawali cierpienia
zwierzętom? Czy wstąpią jeszcze raz w ciało, ale zwierzęce, czy może w ludzkie
ale urodzą się w Afryce albo Korei Płn.?

Takie naiwne pytanie dwulatka. ;p

Bardzo dobre pytanie, wiele razy sobie je zadawałem. Podejrzewam że nie da się
wejść w niższy byt od siebie, ale placówki wychowawcze w Afryce, Korei i innych
"uzdrowiskach" czekają. Ale to nie tak do konca jest. Wazna jest
intencja. Jesli zabijasz gęś z nienawiścią masz przejebane tak jakbyś zabił
człowieka. Jeśli zabijasz jako pracę, masz kiepsko ale to nie to samo. Są też
ludzie ktorzy mają intencję zeby bezboleśnie i fachowo zabic zwierze ktore i tak
ktos by zabił, i oni troszkę tylko zabrudza sobie karmę, ale znacznie mniej niz
paniusia w biurze co obgaduje znajomych. Dziwne, nie? ale prawdziwe.

a jak widzisz teorie darwina?ze byly malpki a potem koniec malpki i od razu
czlowiek?i z kogo urodzil sie pierwszy czlowiek?z tej malpki?a moze mial cialo
malpy a juz dusze czlowieka?to jedno z tych moich pytan:-)od razu bylismy
wyzszym bytem?cielesnie?

Nie wiem

to ja sie zapytam jak Mistrza oswieci:-)ale ja bede miec wtedy pytan..trzeba
bedzie moj ip zablokowac,zartuje,bede bardzo grzeczna

Bądź grzeczna

Moim zdaniem to nie tylko w filmach, ale także w realu się często zdarza.
Natomiast ludzie obserwują tylko to, co się wydarza w obecnym wcieleniu, nie
mając świadomości, że coś JESZCZE się z gostkiem stanie.. i że będzie miał po
tym życiu jakąś przyszłość.

I następnie podejmowany jest słuszny wniosek, że nie ma sprawiedliwości na
świecie. [słuszny z punktu widzenia aktualnego postrzegania]. OCZYWIŚCIE sprawy
duchowe są tak poukładane, że nie możemy nikogo "na siłę" przekonać do
reinkarnacji, nie ma takich dowodów fizycznych. A nawet jak nieco jest, to nie
są bezwzględne i łatwo je inaczej zinterpretować, i tak się czyni.

Jednakowoż jak osobiście zrozumiałem prawa reinkarnacyjne i jak osobiście
odpamiętałem sobie w sesjach swoje przypadki z poprzednich wcieleń, to zacząłem
rozumieć, jak to jest razem poskładane i że jednak się jakoś kupy trzyma,
chociaż moja obecna osobowość nigdy wcześniej nie żyła a i umrze wraz z ciałem.
To jednak zarówno "dziedziczy" coś wcześniejszego, jak i daje spuściznę
dla czegoś późniejszego, duchowego. Kwestia jest taka, żeby zauważyć, że nie
jest się samemu osobowością li tylko.

Łącze do tekstu, który może nieco wyjaśniać w tej materii:
http://swiatducha.wordpress.com/2008/10/15/prze...

O koncepcjach karmy - a jest ich dość sporo piszę tu:
http://swiatducha.wordpress.com/2009/09/07/konc...

Racja Andrzeju.

Czy to znaczy, że dostajemy w kolejnym wcieleniu to na co zasłużyliśmy w
poprzednim życiu? A jak to się ma do cech charakteru, przecież to wiadomo, że
jak ktoś jest dobry, to nie dlatego, że jest świadomy, że miłość i radość jest
sensem życia, tylko takie już ma usposobienie. Mój brat np. wyjątkowo naiwny i
przy tym dobry człowiek, (przy okazji świetny przykład braku logiki u mężczyzny
;) ) Nawet sobie nie wyobrażacie ile razy on już został przez tzw
"kumpli" wydymany, a on dalej daje się wykorzystywać na prawo i lewo,
ciągną z niego kasę na wszystkie sposoby. To jest zwykła naiwność, a może
wyglądać jak dobroć, bo nikomu nie odmówi pomocy, on zwyczajnie nie potrafi
odmawiać. I co, był zły w poprzednim wcieleniu i teraz dostał ptasi móżdżek za
to?? Wiem, to przykre, że tak mówię o bracie, ale moja mam już nie jedną noc
przepłakała nad jego naiwnością i brakiem asertywności, bo jest zwyczajnie
krzywdzony przez innych i to na własne życzenie.

Rozumiem, że uczynkami zapełniamy karmę i później wg tej karmy otrzymujemy
kolejne życie, pełne nieszczęść lub wręcz przeciwnie. A jak to jest z cechami
charakteru czy intelektem, to też jest wynikiem naszej działalności?

Według tego co wiem, to sami wybieramy dokładnie takie życie jakie mamy, by
doświadczyć i nauczyć się czegoś nowego, oraz przy okazji musimy spłacić karmę,
czyli rachunek dobra i zła i umawiamy się z innymi duszami na odegranie pewnych
ról w życiu na tej planecie. Dość dobrze pisuje to książka Newtona, chociaż ja
pamiętam to nieco inaczej.

Brat - przede wszystkim szkodzisz bratu myśląc tak o nim, wysyłasz do niego
myśli że jest durniem i słabiakiem, stosujesz klasyczną czarną magię, nie
wiedziałaś o tym, prawda? Twój brat jest z Tobą połączony mocno, a Ty mu
dowalasz, przy okazji ta słabość którą widzisz u brata staje się Twoim
doświadczeniem, bo Ty o niej myslisz, poświęcasz jej energię.

Po drugie nie szanujesz brata - pozwól mu żyć jak chce, i doświadczać tego co
sam sobie wykreował.

Twoja rola jako siostry, to zaakceptowanie tego że Twój brat prawdziwy, to dusza
z iskrą Bożą która jest siłą, dobrem, mocą, potęgą, miłością, tylko tak patrz na
brata i w ten sposób dasz mu wolność, siłę i szacunek.

Charakter i intelekt wybieramy sobie tak, by spełnił nasze nadrzędne cele w
aktualnej inkarnacji.

Zanim przejdę do reinkarnacji pozwolę sobie przedstawić własne wyobrażenia na
temat nauk duchowych, w których ta koncepcja występuje. Otóż, z tego co wiem,
reinkarnacja jest elementem dwóch ważnych nurtów w duchowości: panteizmu oraz
gnostycyzmu. Ten pierwszy naucza, że wszystko, co istnieje powstało w wyniku
emanacji Boga, czy też Absolutu lub boskiej energii. Mówiąc prościej Bóg użył
samego siebie jako tworzywa dla świata. Rozumiem przez to, że materia ma takie
same właściwości jak Bóg czy Energia (np. grawitacja, elektromagnetyzm), z tą
różnicą, że jest bardziej zagęszczona. Doszedłem do tego wniosku, ponieważ
panteiści zawsze mówią o emanacji, nigdy o transformacji czy kreacji. Panteizm
jest monistyczny. Wynika z tego, że cały wszechświat, a także wszechświaty
równoległe – o ile istnieją – muszą rządzić się tymi samymi prawami fizyki i być
zbudowane z tych samych pierwiastków, ponieważ pochodzą z tego samego źródła –
Boga, Absolutu. Jest to zresztą zgodne z ustaleniami materialistycznej nauki.
Oznacza to, że Ziemia jest reprezentatywnym miejscem dla wszechświata czy
mulitświata. Dlaczego o tym wspomniałem? Ponieważ chciałbym uniknąć w dyskusji o
reinkarnacji odwoływania się do możliwości wcieleń na innych planetach lub w
innych wszechświatach. Zakładam, że nawet jeśli jest możliwa taka
międzyplanetarna wędrówka duszy, nie zmienia to charakteru procesu
reinkarnacji.

Druga nauka, o której wspomniałem, gnostycyzm jest w przeciwieństwie do
panteizmu wyraźnie dualistyczna. Istnieje w niej podział rzeczywistości na
pierwiastek duchowy, utożsamiany z dobrem i pierwiastek materialny, utożsamiany
ze złem. Ponieważ w gnostycyzmie rzeczywistość dzieli się na tylko dwa
pierwiastki, słuszne wydaje się potraktowanie całej materii jako jednolitej we
właściwościach i podobnie jak w przypadku panteizmu – uznanie Ziemi za
reprezentatywną dla całego wszechświata. W ten sposób doszedłem do tego, że
również na gruncie gnostycyzmu nie ma znaczenia czy reinkarnacja zachodzi tylko
w obrębie Ziemi, czy też szerzej.

Przystępując do reinkarnacji zacznę od spraw, że tak powiem technicznych. Rozwój
duchowy polega na wcielaniu się duszy w szereg obiektów: minerał, roślinę, owada
czy jakiegoś bezkręgowca, zwierzę kręgowe i w końcu w różnych ludzi. Problem
polega na tym, że im niższy poziom rozwoju duchowego, tym więcej
przedstawicieli. Każdy organizm musi posiadać duszę, przy czym jedna dusza
przypada na jeden organizm. Nie może jeden organizm posiadać kilku dusz, ani
jedna dusza wielu organizmów. Dla przykładu 70% żywych organizmów na Ziemi
(reprezentatywnej dla materialnego wszechświata) stanowią owady. Rozmnażają się
one w dużych liczbach. U zwierząt z tej grupy występuje ponadto bardzo szybka
wymiana pokoleń – mucha domowa żyje maksymalnie 76 dni, niektóre motyle żyją po
przepoczwarzeniu tylko jeden dzień, w ciągu którego się rozmnażają. Jak te
wszystkie dusze, które opuszczają ciała owadów mogą później znaleźć wcielenie
wśród zwierząt kręgowych, a tym bardziej wśród ludzi, a tym bardziej wśród
przedstawicieli elity zaawansowanej w rozwoju duchowym, np. warny braminów, jak
uczy hinduizm? Jeżeli zgodnie z doktryną reinkarnacji każda dusza musi
ostatecznie zjednoczyć się z Bogiem po przejściu tych wszystkich etapów, to jest
to logicznie niemożliwe.

Inna sprawa to zapotrzebowanie na dusze o odpowiednim stopniu rozwoju. Nowo
powstała dusza, która wyemanowała z Boga, nie może wcielić się od razu w
człowieka. Zauważyłem, że etapy wcieleń odpowiadają etapom ewolucji
biologicznej. I teraz, dla przykładu, mamy podgromadę ssaków, jaką są stekowce.
Są to ewolucyjnie najstarsze ssaki, bezpośredni następcy gadów. Stanowią grupę
mniej liczną niż gromada gadów i podgromada łożyskowców – ssaków młodszych
ewolucyjnie. Problem jest taki: rodzi się organizm, a odpowiedniej duszy brak.
Czy dusza może wcielić się w łożyskowca bez uprzedniego inkarnowania w stekowca?
Inny przykład: szympansy są mniej liczne niż homo sapiens. Zasygnalizowany
przeze mnie problem jest jakby odwrotnością tego pierwszego.

Czy możliwe jest, że dusze łączą się ze sobą, tak jak z Bogiem pod koniec
swojego rozwoju i rozdzielają się, jak w momencie oddzielenia od Boga? To
rozwiązałoby powyższe problemy.

Zastanawia mnie też wcielenie duszy w minerał. W przypadku żywego organizmu
łatwo określić, kiedy dusza wchodzi i wychodzi. Wchodzi w momencie oddzielenia
się nowego organizmu od macierzystego, a wychodzi, gdy organizm przestaje
metabolizować. Minerały nie mają metabolizmu, wobec tego kiedy dusza wchodzi w
kamień i go opuszcza?

I jeszcze jedno. Czy ostatnim wcieleniem duszy jest istota ewolucyjnie możliwie
najdoskonalsza, czy też najdoskonalsza w danym momencie? Przykładowo: czy w erze
mezozoicznej dusza kończyła wędrówkę powiedzmy na tyranozaurze, czy czekała na
postęp w ewolucji, żeby się wcielić w człowieka? Gdyby koniec był na tej
możliwie najdoskonalszej, to pojawia się problem podobny do wspomnianego na
samym początku: starsza ewolucyjnie grupa organizmów to więcej pokoleń i tym
samym więcej dusz, które nie znalazłyby miejsca w generacjach tych istot
najdoskonalszych, gdyż muszą one być młode ewolucyjnie i tym samym z mniejszą
liczbą pokoleń. Gdyby koniec był na istocie najdoskonalszej w danym momencie, to
byłoby to niezgodne ze sprawiedliwością, na którą powołują się zwolennicy
reinkarnacji. Często słyszę, że gdyby było tylko jedno życie, to
niesprawiedliwym jest fakt, że jedni są bogaci, drudzy biedni, jedni są zdrowi,
drudzy chorzy. A czy sprawiedliwe byłoby, gdyby dusza, która powstała lub
rozpoczęła reinkarnację we wczesnym prekambrze kończyła wędrówkę na bakterii, a
dusza, która zaczyna działać w czwartorzędzie musiałaby się męczyć inkarnując w
przedstawicieli wszystkich etapów ewolucji?

Inna kwestia z rodzaju tych „technicznych” to śmierć w tym samym momencie. Dwa
organizmy (lub więcej) posiadają dusze o takiej samej karmie. Oba umierają i
różnica czasu między zgonem jednego i drugiego wynosi zero z nieskończoną liczbą
zer po przecinku. Następnie na świat przychodzi tylko jeden organizm nadający
się do wcielenia dla duszy o danej karmie. Która z nich inkarnuje? Czy będzie to
zwykły entliczek-pentliczek? To byłoby sprzeczne z prawem karmy, według którego
istnieje akcja i reakcja, skutek i przyczyna. Podobnie wygląda sprawa z
narodzinami w tym samym momencie. Na świat przychodzą dwa organizmy (lub więcej)
nadające się do wcielenia dla dusz o określonej karmie. Różnica czasu między ich
narodzinami wynosi zero z nieskończoną liczbą zer po przecinku. Która dusza
gdzie się wcieli?

Teraz przejdę do prawa karmy. Zgodnie z nim, jeżeli spotyka nas w życiu jakaś
krzywda ze strony ludzi, jest to tłumaczone jako skutek naszych złych uczynków w
poprzednim wcieleniu lub wcieleniach. Ale ci, którzy nas krzywdzą również
podlegają prawu karmy i w następnych wcieleniach spotka ich to samo. To jest
błędne koło. To mi się kojarzy z sytuacją, w której kat jest karany za
wymierzanie sprawiedliwości. Poza tym, dla rozwoju duchowego konieczne jest
abyśmy byli dobrzy. Dobro, jakiego doświadczamy ze strony innych ludzi, jest
według prawa karmy skutkiem dobrych uczynków, których dokonaliśmy w poprzednich
wcieleniach. Gdyby wszyscy ludzie byli dobrzy, to jak mogłaby się zrealizować
karma kogoś, kto musi doświadczyć konkretnie krzywdy ze strony człowieka? I
dlaczego rozwijające duchowo jest tylko realizowanie karmy nagradzającej, a nie
karzącej?

Inną sprawą są proporcje między ludźmi dobrymi i złymi oraz szczęśliwymi i
...

Inną sprawą są proporcje między ludźmi dobrymi i złymi oraz szczęśliwymi i
nieszczęśliwymi. Prawo karmy mówi, że skutkiem dobrych uczynków w tym życiu jest
szczęście w następnym wcieleniu, a skutkiem złych uczynków w tym życiu jest
cierpienie w następnym wcieleniu. Jeżeli to prawo działa, to dlaczego na świecie
jest tak niewielu ludzi bogatych i zarazem cieszących się dobrym zdrowiem,
urodą, mających kochającą rodzinę i wiernych, oddanych przyjaciół, a miliony
ludzi umierają z głodu, padają ofiarą kataklizmów, chorób, biedy, wojen i
prześladowań, podczas gdy przestępcy stanowią tylko niewielki odsetek
społeczeństwa w każdym państwie? Gdyby prawo karmy rzeczywiście działało, to
czyż świat nie powinien być usiany Hitlerami i Pol Potami, a ludzi przyzwoitych
i zaangażowanych w czynienie dobra nie powinno być jak na lekarstwo? Albo
odwrotnie: czy ludzie doświadczający wszystkiego, co najgorsze nie powinni
stanowić marginesu i czy nie powinno być trochę więcej np. miliarderów? Zawsze
można powiedzieć, że ludzie, którzy wszystko mają nie zawsze są szczęśliwi, a
inni potrafią odnaleźć szczęście w trudnej sytuacji. Ja uważam jednak, że
znużenie posiadaniem wszystkiego to cierpienie innego kalibru niż tortury lub
powolna i bolesna śmierć, a masochiści i ludzie apatyczni w obliczu tragedii
stanowią mniejszość, czy nam się to podoba czy nie.

Zastanawia mnie związek wiary w reinkarnację z wegetarianizmem. Maksyma:
„Stajesz się tym, co jesz” wskazuje, że dusza wciela się po naszej śmierci w to,
co jedliśmy. Więc wierzący w reinkarnację unika jedzenia mięsa, aby jego dusza
nie wcieliła się w zwierzę. Ale idąc tym tokiem rozumowania, jedzenie roślin
powinno spowodować wcielenie duszy w roślinę, czyli jeszcze bardziej cofnąć ją w
rozwoju duchowym. Mówiąc pół-żartem pół-serio korzystnie byłoby zjeść jakiegoś
mistrza duchowego. Często pojawia się argument, że zwierzęta to istoty czujące,
a żeby awansować w rozwoju duchowym nie wolno krzywdzić istot czujących. Ale czy
tylko zwierzęta są istotami czującymi? Rośliny co prawda nie mają układu
nerwowego, lecz różne części ciała roślin komunikują się ze sobą za
pośrednictwem fitohormonów, czyli hormonów roślinnych. Sądzę, że niektóre
sygnały hormonalne można interpretować jako cierpienie, tak samo, jak nazywa się
cierpieniem pewne procesy neurologiczne. A czy nie można przypisać cierpienia
materii nieożywionej, kiedy zakłócamy jej egzystencję, kiedy naruszamy jej
nietykalność i integralność np. rozłupując kamień? Twierdzenie, że cierpi tylko
to, co ma układ nerwowy, podobnie jak człowiek, to wbrew pozorom bardzo
antropocentryczny punkt widzenia.

Przejdę teraz do innych kwestii często pojawiających się w temacie reinkarnacji.
Niektórzy argumentują za reinkarnacją przez odwołanie się do miłości bożej
niepozwalającej na wieczne piekło (np. Sylvia Browne). Skoro już jestem przy
bożej miłości, to chciałbym się dowiedzieć jak to jest, że niektórzy panteiści
niewierzący w Boga osobowego twierdzą, że Bóg nas kocha? Przecież, żeby kochać
trzeba mieć psychikę, trzeba mieć osobowość. Uprzejmie proszę o wyjaśnienie tej
kwestii. Wracając do reinkarnacji, załóżmy, że „bóg reinkarnacji” jakoś nas
kocha. Czy rzeczywiście reinkarnacja jest bardziej do pogodzenia z miłością niż
wieczne piekło? Reinkarnacja jest po to, aby Bóg mógł się rozwijać poprzez
wydzielone z siebie dusze, które po cyklu wcieleń ponownie się z nim łączą, już
rozwinięte duchowo. Ten rozwój duchowy dusz, a także Boga bywa nazywany
„zwiększaniem częstotliwości wibracji” lub „jaśniejszym świeceniem”. Czy
skazywanie dusz na cierpienia podczas wcieleń przez Boga w imię własnego
rozwoju, szczególnie rozumianego jako szybsze wibrowanie i jaśniejsze świecenie
ma coś wspólnego z miłością? Ja przynajmniej tak to widzę. Proszę mnie poprawić,
jeśli błądzę.

Obrońcy reinkarnacji twierdzą też, że jedno życie jest za krótkie na
wszechstronny rozwój duchowy. Ale przecież proces reinkarnacji także ma liczne
ograniczenia. Nie można żyć w dwóch miejscach jednocześnie, nie można wcielić
się w kogoś, kto narodzi się przed naszą śmiercią, nie można żyć w czasie przed
powstaniem naszej duszy i po jej zjednoczeniu z Bogiem. Czy nie byłoby
ekonomiczniej, gdyby Bóg wydzielał z siebie duszę na jedno wcielenie i potem ją
wchłaniał? Dla rozwoju Boga bilans byłby ten sam.

Kolejna sprawa to dowód z regresji hipnotycznej. Przy czym nie chodzi mi o
wartość dowodową samej regresji, ale o zagadnienie pamięci poprzednich wcieleń.
Brak wspomnień z minionych wcieleń uzasadnia się tym, że aby doświadczenia
życiowe aktualnego wcielenia były bardziej wartościowe, konieczne jest
przeżywanie wcielenia jakby „od zera”. W takim razie, dlaczego możliwe jest
„włamanie się” do tych wspomnień poprzez regresję hipnotyczną? I dlaczego
ludzie, którzy w stanie śmierci klinicznej odwiedzili „drugą stronę” nie tracą
wspomnień, a tracą tylko w wyniku zmiany ciała? Czy ma to związek z tzw.
srebrnym sznurem, który trzyma duszę przy ciele? Czy tylko jego przerwanie
powoduje utratę wspomnień doświadczeń poza ciałem?

To tyle w temacie reinkarnacji. Przejdę teraz do panteizmu. Zgodnie z tą nauką
materia powstała z „czystej energii”, „boskiej energii” czy jak inni to nazywają
prany. Spotkałem się z twierdzeniem, że gdyby cząstki elementarne rozkładać na
coraz mniejsze kawałki, w końcu natknęlibyśmy się na „wiry energii”. Materia
jest zbudowana właśnie z takich gęsto upakowanych „wirów”. Jednak zgodnie z
teorią Wielkiego Wybuchu wszechświat powstał przez rozrzedzenie nie przez
zagęszczenie. Osobliwość wszechświata miała nieskończoną gęstość i zerową
objętość. W miarę ekspansji wszechświata jego gęstość się zmniejsza. Zresztą,
jeśli „boska energia” jest tworzywem materii, to powinna mieć jej właściwości,
m.in. grawitację i w związku z tym powinna zapaść się właśnie do osobliwości o
nieskończonej gęstości i zerowej objętości. Jeżeli energia oddziałuje
grawitacyjnie, to powinna być wykrywalna podczas jej stosowania, np.
psychokinezie powinny towarzyszyć anomalie grawitacyjne. Jeśli dusza jest
zbudowana z energii, to żywe ciało powinno mieć silniejsze przyciąganie niż
martwe. Jak to jest?

Panteiści tłumaczą zjawiska wszechświata, w tym jego powstanie, stałym,
odwiecznym dążeniem Absolutu do rozwoju. Rozwoju rozumianego jako wzrost,
świadczą o tym określenia typu: coraz szybsze wibrowanie, coraz jaśniejsze
świecenie. Jednak wzrost nie może być od nieskończoności, ale od zera. Czy możne
istnieć „nieskończona małość”? Podając bardziej konkretny przykład: czy może
istnieć coś bardziej nieruchomego niż trup? Wyraźmy ten konstrukt myślowy liczbą
0,111111111... Gdzie wobec tego jest ta jedynka, od której zaczyna się wzrost?
Odwieczny wzrost Absolutu wydaje się absurdalny.

Dzięki za ten wpis. Fajne przemyślenia inteligentnego człowieka.

Jednak mam kilka ale. W pierwszym przykładzie ziemia wcale nie jest
reprezentatywna mimo tego że wszyscy pochodzimy z jednej istniejącej energii. Tu
są takie metale, substancje i prawa fizyki, gdzieś indziej mogą być, i są
zupełnie inne. Z tego co mi powiedziała Istota którą nazwałem Starcem w
medytacji, istnieje tyle rzeczywistości ile tylko jesteś w stanie sobie wymyślić
i wiecej. Każda opcja istnieje, i w każdym czasie.

Jest to ogrom nie do ogarnięcia przez biologiczny mózg który mamy. Dusze
wcielają się zgodnie ze swoją karmą i celami które chcą osiągnąć. I znowu -
Starzec mi powiedział że mylę się uważając że ewolucja duchowa idzie od minerału
poprzez roślinę, zwierzę, człowieka i Istoty Wyższe. Dusza wciela się we
wszystko co tylko zechce i nie istnieje czasowe ograniczenie.

Jedynym jakby ograniczeniem jest zapis karmiczny, który spłącać dusza może w
innych czasach, swiatach, ciałach i okolicznościach.

Resztę napiszę jutro, padam na pysk prawdę mówi,ąc i ledwo widzę co piszę

Czas nie istnieje. On na ziemi jest tylko po to by pomoc (ujmijmy to tak)
fizykom. Istnieje jedynie cykl: dnia i nocy, pory roku, menstuacyjny, życia,
polrozpadu, wytrzymałości etc.

Defnicja sekundy wiąże się z OKRESEM przeskoczenia struktury nadsubtelnej z 3 do
4 poziomu atomu Cezu 133. Wczesniej był to podzial o ile pamietam doby czy roku
przez jakąś część.



Więc czas tak naprawdę jest to wytówr ludzki, nie ma nic wspólnego z duszą czy
wyższą materią. Można pracować nad czymś dlugo, bądź któtko w materii
wrzechświata będą się jedynie liczyły efekty i intencje.